Dzbaneczniki – wszystko co musisz wiedzieć przed rozpoczęciem hodowli

Rośliny owadożerne budzą coraz większe zainteresowanie. Ze względu na wymagania mogą być z powodzeniem hodowane w domu po stworzeniu im odpowiednich warunków. Od pozostałych roślin różnią się sposobem odżywiania, który polega na zdobywaniu składników pokarmowych z ciał owadów. Najpopularniejszą rośliną owadożerną chętnie uprawianą w domach jest dzbanecznik.

Czym są dzbaneczniki?

Dzbaneczniki są roślinami, które zalicza się do mięsożerców. Żywią się głównie owadami. Znanych jest około 130 gatunków, które występują na terenach lasów tropikalnych południowo – wschodniej Azji. Jak sama nazwa wskazuje cechą charakterystyczną tej rośliny są dzbany, których kolory są różne w zależności od gatunku. Mogą mieć od kilku do nawet kilkudziesięciu centymetrów. Największym dzbanecznikiem na świecie jest ten nazwany na cześć brytyjskiego podróżnika Davida Attenborough, którego dzbany osiągają 16 centymetrów szerokości i 30 centymetrów długości.  

Jak odżywiają się dzbaneczniki?

Dzbaneczniki posiadają długie liście, które zakończone są wąsami. Na ich końcu znajdują się pułapki na owady, przypominające dzbany. Ich wnętrze wypełnione jest cieczą trawienną, która przykryta jest wieczkiem w celu ochrony przed rozcieńczeniem wodą deszczową. Wieczko pokryte jest słodką substancją, której zadaniem jest przyciąganie owadów, wpadających następnie do wnętrza dzbana. Płyn trawienny rozkłada ich ciała przekształcając białka, tłuszcze i cukry do prostych związków, które roślina może wchłonąć. Dzbaneczniki przystosowały się do odżywiania owadami ze względu na bardzo ubogie w składniki odżywcze podłoże, na którym żyją w naturalnych warunkach. Głównie chodzi tu o azot. Roślina posiada słabo rozwinięty system korzeniowy, którego zadaniem jest przede wszystkim pobieranie wody. 

Jakie gatunki dzbaneczników są najpopularniejsze w uprawie domowej?

W uprawie domowej i w sprzedaży najczęściej spotyka się następujące gatunki tej rośliny: dzbanecznik dwuostrogowy (Nepenthes bicalcarata), skrzydlaty (Nepenthes alata), Veitcha (Nepenthes veitchii), krwisty (Nepenthes sanguinea), które różnią się nie tylko kolorem dzbanów, ale również ich wielkością. Bez względu na gatunek mają one zbliżone wymagania i sposób uprawy. 

dzbaneczniki

Wymagania dzbanecznika w zakresie uprawy

Dzbaneczniki wymagają dostępu do światła przez 12 godzin dziennie, jasnego stanowiska, ale nie pełnego słońca. Może się okazać, że roślina będzie wymagała doświetlania, szczególnie w okresie zimowych. Najkorzystniejsza temperatura dla niej waha się w przedziale od 20 do 30 stopni Celsjusza. W sprzedaży dostępne są najczęściej mieszańce, które można hodować w temperaturze 18 stopni Celsjusza. Dzbaneczniki uwielbiają wysoką wilgotność powietrza, co jest związane z ich tropikalnym pochodzeniem. Należy zapewnić roślinie wilgotność na poziomie od 80 do 90%, dlatego najlepiej czują się i rosną w szklarni lub oranżerii. Dzbaneczniki należy podlewać miękką wodą bez wapnia. Najlepiej do tego celu wykorzystywać wodę destylowaną lub pozyskaną z filtra odwróconej osmozy. Duże otwory doniczek powinny gwarantować odpływ jej nadmiaru. Najkorzystniejsze dla dzbanecznika podłoże powinno być lekkie, przepuszczalne i kwaśne o wartości pH od 3 do 5. Warto wobec tego wykorzystać mieszaninę torfu, piasku, ziemi, kory sosnowej i kawałków węgla drzewnego. Nie należy dzbaneczników nawozić, gdyż nie są przystosowane do pobierania składników odżywczych z gleby. Od czasu do czasu można je dokarmiać jakimś owadem, na przykład muchą. 

Czy dzbaneczniki są narażone na ataki szkodników?

Niewłaściwa pielęgnacja dzbaneczników często skutkuje pojawieniem się szkodników takich jak: mszyce, ziemiórki, przędziorki, wciornastki

Czy dzbaneczniki są bezpieczne dla ludzi i zwierząt?

Dzbaneczniki są całkowicie bezpieczne dla ludzi i zwierząt domowych.